(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Biodiversity Heritage Library | Children's Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "De septima quae fertur Platonis epistula"



CT 




S8m 



b 



1 



"t 



mw xjmsm 



*m*m 





i 



. 




NOTICE: Return or renew all Library Materialsl The Minimum Fee for 
each Lost Book is $50.00. 

The person charging this material is responsible for 
its return to the library from which it was withdrawn 
on or before the Latest Date stamped below. 

Theft, mutilation, and underlining of books are reasons for discipli- 
nary action and may result in dismissal from the University. 
To renew call Telephone Center, 333-8400 

UNIVERSITY OF ILLINOIS 







THE U8RMW 
OF THE 



DE 



ISEPTIMAQUAE FERTUR PLATONIS 
EPISTULA. 



©ISSIITAH© fflAf «1AUS 

QUAM SCRIPSIT 



ET 



AD SUMMOS IN PIIILOSOPHIA HONQRES 

OBTINENDOS 

AMPLISSIMO PHILOSOPHORUM 
ORDIM 

H UMVERSITATE LITTERARUM IEHESSI 

PROPOSUIT 
GUSTAVUS ROHRER. 



IENAE, 1874. 
TYPIS RATII. 



THE UNIVERSITY 

OF ILLINOIS 

LIBRARY 

From the liforary of 

Doctor Ernst Bergmann 

Leipzig 

Purchased in 1925 



3*1 



yuicunque ad quaestionem de Platonis quae feruntur epistulis 
tractandam propius accesserit, a septima epistula, quam qui- 
dem et magnitudine et argumento inter omnes tredecim maximi 
esse momenti constat, initium quaerendi faciat necesse erit. 
Novissimam de hac re disputationem habemus Karstenii librum, 
qui inscribitur „commentatio critica de Platonis quae feruntur 
epistolis, praecipue tertia, septima et octava," Traiecti ad Rhe- 
num 1864« Quoniam in hoc libro et criticorum de epistularum 
fide opiniones (pg. 1 — 10) et antiquorum grammaticorum testi- 
monia (pg. 11 — 28) satis copiose commemorata sunt , 
pauca restant, quae auctore Sauppio (Gottingische ge- 
lehrte Anzeigen 1866, 1 Bd. pg. 881 sqq.) de testimoniis ad- 
dam. In doetissimorum enim virorum numero, qui epistulas 
vel omnes vel certe septimam Platoni tribuunt, gravissimos vi- 
demus auctores Bentleium, Groteum, Boeckhium, Cobetum, Bai- 
terum, qui Aristophanis Byzantii Thrasvllique auetoritate adiuti 
eas satis certo testimonio confirmatas esse censent. Nimirum 
in trilogiarum istarum quinta, in quas Platonis dialogos digessit, 
posuisse videtur Aristophanes epistulas, cf. Diog. Laert III, §61: 
evtot de, cov sgtl koc) \\gtGTo(pavyc; 6 ygafj.jj.aTt}i6g, slc, TQtXoyiac; 
sXkovgi tovc, hiaXoyovc; na) irgwnjv jj.iv Ti$-eaaiv, yjc, -qyslTat 
UoXtTsia — , 7r6fj.7TTv)v Kp/rcov, 4>a/5wv, 'EirtGToXai. Quoniam 
vero Aristophanes. centum et quinquaginta annis post Platonem 
mortuum (circiter anno 200 a. Chr. n.) bibliothecae Alexandri- 
nae praefuit, iure Sauppius hoc testimonio parum confirmari 
arbitratur, praesertim cum eo tempore, bibliotliecis illis Alexan- 
driae, Pergami institutis, falsariorum fraude permulta scripta 
alieno nomine edita fuisse constet. cf.Ueberweg, Untersuchungen 
iiber die Echtheit und Zeitfolge Platonischer Schriften, Wien 



/ ; 



62218 



1861, pg. 188 — 190. Neque vero cum Groteo per Acadernico- 
rum usque ad Aristophauis tempora continuatam familiam Pla- 
touis libros sincere conservatos esse credimus, cum ab eodem 
Aristophane in tertia dialogorum trilogia Epinomis enumeretur, 
quam a Philippo Opuntio conscriptam esse iam antiqui gram- 
matici putarunt. cf. Diog. Laert. III, § 37. Idem de Aristo- 
phanis testimonio censet Ueberweg 1. c. pg. 190. Quaestio igi- 
tur de epistulis, cum testes parum valeant, rationibus ex ipsis 
petitis diiudicanda est. Videtur autem et Salomonis disserta- 
tione „de Platonis quae vulgo feruntur epistolis" (in programm. 
gymnas. Berol. 1835) et Karstenii commentatione supra laudata, 
cum a Salomone imprimis res ad historiam spectantes, quae 
in epistula memorantur, disputatae sint, a Karstenio praeterea 
argumenti, orationis, sententiarum condicio, ita demonstratum 
esse, epistulam septimam esse spuriam, ut pauca restent. At- 
tamen per totam epistulam, id quod in praecipuis locis a Kar- 
stenio factum est, argumentum, dictio, sententiae accurate exa- 
minanda et explicanda sunt. 

Septima igitur epistula ad Dionis propinquos et familiares, 
qui Syracusis erant, scripta esse videtur brevi post mortem 
Dionis, cf. ep. VII, pg. 334 A — C pg. 336 B: vvv 5e vj irov tl; 

BaijJLWV.. . TTOCVTOC TO ()£VT£OQV OCVSTO£\^€ T£ Kai aiTLvXsGE. DlOn 

autem interfectus est anno 353 a. Chr. n. cf. Clinton, fasti Hel- 
lenici, tom. II, pg. 142. Plato decessit prima parte dimidia 
anni 347 a. Chr. n., cf. Ueberweg, 1. c. pg. 113. Itaque epi- 
stula cum intra Dionis et Platonis mortem tum certe brevipost 
Dionis decessum, anno igitur 353 s. 352 scripta esse fingitur. 

Dione enim interfecto, cum Callippus Atheniensis Syracusis 
rerum potitus esset, respublica civilibus discordiis turbata est, 
aliis Callippo faventibus , aliis contra tyrannidem contendenti- 
bus. Perturbatio rerum aucta est, cum expulsus Dionysius 
eiusque frater Hipparinus urbem expugnare et dominationem 
occupare conarentur. *) In tantis reipublicae angustiis Dionis 
propinqui et familiares ad Platonem scripsisse feruntur, se cum 
Dionis consiliis insisterent Platonem rogare, ut se £pya; xa) 



*) Quod legimus apucl Karstenium pg-. $0 : ,,Bionysius lyrannus... ct 
Dionis frater Hipparinus" typothetae errorem csse arbilrcmur; utique scri- 
benrium fuit ,,et Dionysii frater Hfpparinus." 



ag\lv (pg. B28 D) in repnblica restituenda adiuvaret. Ad haee 
nostra epistula respondetur, sed ita quidem, ut hominem garru- 
lum, omnia temere confundentem, non summum Graecorum phi- 
losophum te audire putes. Quapropter primum argumentuiu 
epistulae in conspectu ponimus. 



Aii;iiineiituiu epistulae. 

Adiuvabo vos, inquit, si eadem, quae Dion , agitis ; cuius 
quae fuerit sententia explieabo: Cum Syracusas primum venis- 
sem, Dion adulescens (sc. viginti annorum, 389 a. Chr. n.) cen- 
suit, Syracusas et liberas esse et legibus optimis gubernari 
oportere. Quomodo haec sententia in eo sit orta, est dignum 
auditu. Orditur nunc Plato a iuventute sua: Se primum ad 
rempublicam accessurum fuisse ; cum vero triginta tyrannorum, 
qui vocantur, iniustum imperium vidisset, a republica admini- 
stranda se abhorruisse. Eiectis triginta, cum rursus reipublicae 
capessendae cupidus fuisset, gravissimis poenis., quas inimici 
dedissent, praecipue vero Socratis iniusta damnatione ab hoc 
consilio se deterritum esse. Quo magis aetate progrederetur, eo 
magis se intellexisse, rempublicam non posse recte gubernari, 
nisi cum fidelibus amicis. Athenis vero quamquam leges mo- 
resque corrupta essent , tamen se non desiisse, opportunum 
agendi tempus exspectare. Tandem hoc sibi persuasum fuisse, 
omnes civitates male gubernari, nec prius civitatibus salutem 
fore, quam aut philosophi principatum obtiuereut aut princip^s 
essent philosophi (pg. 326 B). 

Hac mente, inquit, in Italiam et Siciliam primo se per- 
venisse, eivitates vero luxuria ita corruptas se invenisse, 
ut ad iustam felicemque gubernationem pervenire non possent. 
Syracusas vero cum forte pervenisset (anno 389 a. Chr. n), 
iam tum deum aliquem initium eorum, quae nuper Dioni 
Syracusisque accidissent, posuisse videri. 

Cum enim de optimis honestissimisque vitae rebus cum 
Dione adulescente disseruisset, nescium se tyrannidis ruinam 
tum paravisse putare. Nam Dionem cum philosophiae decreta 
celeriter accepisset, a luxuria ceterorum se abstinuisse , virtu- 
tem voluptatibus anteponentem. (Abiit Plato). Dionysio vero 



— 6 — 

maiore mortuo (a. 307 a. Chr. n. Clinton) speravisse Dionem r 
fore ut Dionysium minorem eodem animo atque philosoplriae 
amore imbueret. Itaque eum Dionysio suasisse, ut Platonem 
vocaret, ipsumque rogavisse Platonem, ut quam ceierrime veni- 
ret, priusquam alii Dionysium tunc philosophiae cupiclum acl 
alia deflecterent ; eosdem facile fore et philosophos et civita- 
tum principes. Tandem precibus obsecutum, iterum se domo 
Syracusas profectum esse (a. 367 s. 366, cf. Ueberweg 1. c. pg. 
129), sperantem, fore ut quae de legibus, de republica excogi- 
tavisset, Dionysii opera perficeret. Syracusas autem cum adve- 
nisset, omnia discordiis et seditionibus plena se invenisse : a 
Dionysio Dionem quarto mense in exsilium missum esse. Se 
ipsnm cum calumniatorum artificio tyranno in suspicionem 
venisset, a Dionysio in arce magis ut captivum quarn ut hospi- 
tem retentum esse. Hoc fuisse alterum iter in Siciliam susce- 
ptum, Postea Dionysii rogatu tertium Syracusas iter se fecisse; 
cuius quae fuerint causae infra se explicaturum esse dicit, post- 
quam, quid faciendum sit , amicis Syracusanis suaserit (pg. 
330 C). 

Suadet igitur illis hoc modo : Quicunque hoinhri aegroto 
consilium impertiat, si ille praeceptis oboediat, desinat vero sua- 
dere, si aegrotus non pareat, eum esse et virum et medicum; 
qui perseveret suadere ei, qui oboedire nolit, eum esse ignavum 
et artis expertem. Itaque se consilium non dare, nisi iis, qui 
conulio obsecuturi esse videantur; quicunque consilium non po- 
stulent aut non videantur consilio obsecuturi, iis se non suadere. 
Vim vero nemini, ne filio quidem, esse adhibendam, ut consi- 
lium sequatur. Servum quiclem cogere licere; patrem vero vel 
matrem cogere nefas esse, nisi mente alienatos. Sin parentes 
ea ratione vivant, quae filio non placeat, nec iis resistendo in- 
visum se reddere, nec blandiendo eorum cupiditatibus suppedi- 
tare quae cupiant licere. Itemque civitatis errores non repre- 
hendendos esse, nisi quid reprehensione proficiatur, neque peri- 
culosa sit reprehensio. Vim autem patriae nunquam esse ad- 
hibendam. Hoc igitur, inquit, est consilium, quo vos adiuvo: 
Suadebam similiter Dionysio (anpo 367 s. 360),. ut ita viveret, 
ut teneret semper potestatem sui et fidos amicos sibi pararet, 
ne ipsi accideret, quod Dionysio maiori patri, cui iidi socii de- 
fuissent. Septies igitur infelicior ille fuit Dario, qui, toto reguo 



- 7 - 

in septeni partes diviso, fidos socios singulis praefecit. Iam 

vero Atlienieuses pef septuaginta annos tot urbes non ab ipsis 

conditas, sed baroaris ereptas in potestate sua tenuerunt, quia 

amicos in illis sibi conciliaverant. Dionysius autem, tota fere 

Sicilia iu unam urbem eongregata, vix servatus est, quod amicis 

rarebat. Haec igitur Dionysio (minori) suasirnus ego et Dion, 

ut amicos sibi compararet ex aequalibus, qui devirtute cum ipso 

consentirent. Iam vero docuimus, eum si prudeuter se gereret 

devastatas Siciliae urbes restituturum esse atque, Carthaginien- 

sibus repulsis, non solum patre, sed etiam Gelone potentiorem 

fore, cui Carthaginieuses subiecti fuissent. Haec cum Dionysio 

suaderemus, tamen ille, calumniatores audiens, Dionem expulit, 

quod tyrannidem peteret. (Tertium Platonis iter in Siciliam in- 

terea factum a. 361 epistolographus hic omittit.) Dion autem 

ex Peloponueso reversus (a. 356 Clintou), eum, Dionysio expulso, 

rempublicam liberasset, idem a civibus passus est, quod antea 

a Dionysio. Nam cum Dionysium regno dignum redditurus 

esset, ipsi tyranno suspectus fuit. Itemque postea calumniato- 

rum artiiicio civibus in suspicionem venit. Quomodo id factum 

sit, eos, qui me consuluerint, audire necesse est: Athenis vene- 

ram Syracusas (a. 361), ut Dionysium cum Dione reconcilia- 

rem. Neque ille pecunia neque honoribus me commovit, ut ipsi 

amicus, Dioni inimicus fierem. (Abiit rursus Plato). Postea 

Dion, reversus Syracusas, duos fratres Athenienses secum duxit. 

Qui cum Dionis amicos se gererent, cognita civium in Dionem 

invidia, eum interfecerunt (a. 353 Clinton). Quamquam tanto 

in scelere nihil excusare possum, tamen eum quoque profiteor 

Atheniensem fuisse, qui (sc. Plato) neque divitiis neque honori- 

bus commoveri potuerit, ut Dionem proderet. Haec omnia dicta 

sunt propter consilium, quod me Dionis amici rogaverunt (pg* 

334 C). 

Praeterea vobis suadeo, ne Siciliam hominibus, sed legibus 
subiciatis. Hominum enim dominatio nec ipsis imperantibus 
nec subiectis prodest; atque vilis est animi, ex dominatione 
lucrum quaerere. Itaque mihi obsequamini, obtestor vos per 
Iovem tertium servatorem. Nam Dionysius, mea consilia non 
secutus, nunc inhonestam vitam degit; Dion autem, mihi obse- 
cutus, honestam mortem occubuit. Sunt quidem , qui neminem 
nostrum immortalem esse contendant ; at credendum est sane 



— 8 — 

veteribus et sacris illis dictis, animum et esse immortalem et 
iu iudicium vocari et summa iniuriae supplicia post mortem 
pati. Quare melius est, iniuriam pati, quam inferre aliis. Haec 
Dioni quoque et dixi et persuasi; quamobrem eius percussori- 
bus aeque irascor ac Dionysio, cum et mihi et omnibus homini- 
bus maxime nocuerint. Nam illi eum interfecerunt, qui iustitia 
uti voluit; hic iustitia uti noluit, quamquam , si vere philoso- 
phia imbutus esset, omnibus hominibus declarasset, neque ho- 
minem neque civitatem esse felicem, nisi cum prudentia iusti- 
tiaque viveret. Quamobrem Dionysius et mihi et ornnibus ho- 
minibus nocuit; itemque Dionis percussor, quamquam nescius. 
Nam Dionem certo scio, si imperium obtinuisset , patria a ser- 
vitute liberata, optimis legibus rempublicam constituturum fuisse. 
Quae si essent facta per virum iustum et philosophum, eadem 
virtutis gloria apud omnes floruisset, quae , si Dionysius nobis 
esset obsecutus, viguisset. Sed nunc daemon aliquis sive nefa- 
rius homo omnia haec pervertit et ad irritum redegit. Nunc 
tertii vestri conatus utinam feliciores sint! Suadeo igitur vo- 
bis, ut Dionem imitemini et in vitae cultu et in amore patriae. 
Quo ille fuisset aniino, iam a me audistis. Qui Dorica tempe- 
rantia nequeat vivere, eum ne recipiatis neve ei confidatis; ce- 
teros vero omnes adhortari debetis, ut Siciliae urbes et aequas 
leges restituant. At hae in posterum curae erunt, seditiones 
autem et cotidiana discidia urgent. Neque vero seditionum ne- 
que caedium prius finem fore constat, quam victores leges om- 
nibus et communes et aequas tulerint. Aliud nullum remedium 
exstat civitati seditionibus laboranti. Victores vero ex ipsis 
eligere optimos necesse est, ac primum quidem senes; civitati 
decem milium virorum quinquaginta satis erunt, qui leges con- 
stituant et victoribus et victis aequas. Haec equidem et Dion 
Syracusis egimus (pg. 337 E). 

Consilium igitur datum est, et qua ratione prius ad Diony- 
sium iter factum esset, explicatum est. Cui libet de altero 
itinere audire, iam audiat. Cum antea Syracusis versarer, cum 
Dionysio mihi convenerat, ut, bello composito , futurum esset, 
ut cum Dione arcesserer. Ac me quidem, pace facta, Dionysius 
arcessivit, Dionem aufcem aimum insuper abesse iussit. Pervul- 
gata quidem erat fama, Dionysium rursus philosophiae deside- 
rio flagrare. Sed quamqnam Dion magnopere rogavit, ut pro- 



— 9 — 

ficiscerer, tamen iter non suscepi, cum senex essem neque Dio- 
nvsius iidem datam Dioni servasset. Postea Dionysium, quem 
Syracusia convenisse videtur, Archytas pliilosophiae et honoris 
cupiditate ineendit. Dionysius igitur, epistula per Archedemum, 
nobilissimum Syracusanum , missa, magnopere me rogavit, ut 
venirem, et sese omnia Dioni concessurum esse promisit, quae- 
cunque modice poscerem. Itaque cum et Archytas aliique Ta- 
rentini Dionysii alacrem philosophiae cupiditatem laudarent, et 
Athenienses amici monerent, ne Dionem desererem, tandem pro- 
fectus sum (pg. 340 A). Ubi primum adveni (a. 361), statim 
quae esset in tyranno cupiditas philosophiae, tentare constitui. 
Est ratio quaedam examinandi, num quis philosophiae amore 
revera accensus sit. Explicandum enim est, quanto studio, 
quanto labore opus sit ad philosophiam compleetendam. Qui 
haec audiens vero philosophiae studio incensus erit, viam quam- 
vis molestam sibi ingrediendam esse ratus, universam vitam 
victumque cotidianum ad philosophiae studium accommodabit. 
Contra qui philosophiae praeceptis tantummodo extrinsecus quasi 
colorati sunt, ii labores et abstinentiam ad philosophiae stu- 
dium necessaria cum cognoverint, maiora putant, quam quae 
subeant. Quae cum Dionysius percepisset, multa eaque summa 
se ab aliis iam didicisse contendit. Audivi etiam, eum de his, 
quae antea audivisset, scripsisse, quasi propria esset scientia, 
non ab aliis comparata. Quod quidem exploratum non habeo; 
alios de his rebus scripsisse scio, sed nihil illi de re ipsa per- 
ceperunt. Equidem nunquam de his rebus scripsi nec scribam r 
quoniam verbis non possunt exprimi, sed ex diuturno studio 
et consuetudine haec scientia subito effulgens quasi scintilla in 
animo se ipsa alit. Nefaria igitur est eorum audacia, qui talia 
in vulgus edere conantur. 

Unicuique enim rei sunt tria, per quae scientia {liriari]^) 
paratur ; quartum est scientia ipsa ; quintum ponendum est id 
ipsum, quod cognosci potest (yvcvarov) et vere exsistit. Quo- 
rum unum est nomen (o vojjloc), alterum definitio sive notio (Xoyog), 
tertium simulacrum (s^lvXov), quartum scientia {liriari)^). Ve- 
lut circuli primum est nomen, alterum definitio, ex nominibus 
et verbis composita: etenim quod ab extremis ad medium aeque 
undique distat, circuli est definitio. Tertium est pictus circulus; 
quartum scientia et vera circa haec opinio. Hoc totum tamquam 



10 — 

imum est ponendum, quod ueque in vocibus neque v in corporum? 

figuris, sed iu auimo insit. Quorum e numero scientia maxime 

quinto est similis. Eadem est omuium figurarum, colorum, cor- 

porum, boni malique, affectuum ratio. Scientia quinti nequit 

comparari, nisi antea comparata sunt cetera quattuor , quae 

quidem non solum, quale quid sit, sed etiam, quid sit, docent. 

Quare nemo mentis compos ab ipso cogitata et quattuor illa 

audebit forma immutabili exprimere, cuiusmodi sunt, quae lit- 

teris notantur. Circulo enim aut picto aut torno facto multa 

insunt quinto contraria. Nam pictus circulus ubique aliquid 

recti habet; naturae vero circuli nihil recti inesse intellegimus. 

Praeterea nomen rei minime firmum est. Nihil enim prohibet, 

quominus modo recta vocata rotunda vocemus. Atque defini- 

tioni, quippe quae constet ex nominibus et verbis, eadem inest 

infirmitas. Maximum vero malum est, quod, nisi quattuor illa 

explorata sunt, omnia, quaecunque dicuntur, facile redarguipos- 

sunt. Quicunque non consueverunt verum perquirere , de quat- 

tuor illis forsitan disserant, si ad disputandum apti sunt: sin 

illud quintum ut ostendant coguntnr, facile a disceptandi peri- 

tis superantur, sic ut nihil intellegere videantur ii, qui de tali- 

bus rebus scripserint. Accuratissima demum illorum quattuor 

inquisitione et investigatione in animis bene constitutis scientia 

enascitur; at quorum animi mala indole sunt praediti, iis ne 

Lynceus quidem visum efficiat (pg. 344 A). Ne multa, in anirao 

ab ipsa alieno scientia nou gignitur. Quamobrem quicunque ad 

iustitiam aut non apti sunt natura aut apti quidem, sed hebetes, 

ii nunquam virtutis aut vitii summam (aXrjS-siav orp£T% y xa- 

K/ag) cognoscere possunt. Necesse enim est et falsum et verum 

universaerei (to x^su^o; ajj.a h«) aXy&ec; t?J; o\y$ ovaia$) omni 

studio cognoscere. Quicunque diligentius his rebus gravibus 

studeat, eas ne invidiae neve ambiguitati exponat cavebit. Ce- 

terum qui de rebus gravibus sive de legibus sive de aliis scri- 

pserit, si vere earum studiosus fuit, non ut gravia illa tracta- 

vit, sed summa in animo retinuit. Itaque si quid de sum- 

mis et primis naturae rebus sive Dionysius sive alius 

scripserit, eum nihil sanum didicisse ex hac niea disputatione 

apparebit. Neque ea si aeque veueratus esset atque ego. in 

vulgus edidisset. Haec equidem illi exposui semel, non saepius, 

sive quod ea satis se scire putavit, sive contempsit, sive maiora 



— 11 

Irabuit, quam ad quae accederet. £>i digoa habuit, qtiae ail 
liberalis animi educatiouem adhiberentur, inirum est, quod ho- 
riim (luiL-m et auctorem (sc. Platonem!) adeo contempsit. Quo 
paeto contempserit, exponam (pg. 345 C) | 

Non multo post (sc. quam Syracusas tertio adveneram, a. 
36*1) Dionvsius fructus e patrimouio Dioni in Peloponnesumi 
mitti vetuit, quod non Dionis essent, sed eius filii, cuius tutor 
ipse esset. Itaque Syracusis me remansurum esse, Dione adeo 
contempto, cum negarem, ille metuens, ne Dioui haec renuntia- 
rem, dolo me retiuuit, donec exeunte aestate navigatio esset 
intermissa. Navibus vero profectis Dionysio haec placuerunt : 
Dimidiam patrimonii partem esse filii, alteram ad Dionem mit- 
tendam esse; quare omnibus venditis, mihi dimidiam partem 
se traditurum, quam ad Dionem deferrem; reliquam pro filio se 
ipsum servaturura esse. Ad haec cum respondissem , Dionem 
antea esse interrogandum, tamen ille omnia temere vendidit, nec 
quidquam praeterea de Dione collocuti sumus (pg. 347 E). 

Hac igitur ratione equidem neque philosophiae neque ami- 
cis defui. Interea Dionysius cum veteranorum mercenariorum 
stipeudia minueret, seditione orta etiam maiora militibus conce- 
dere coactus est. Cum fama evulgata esset, Heraclidem fuisse 
seditiouis auctorem, Dionysius, ut dolo illum comprehenderet, 
Theodotem arcessivit in hortos , ubi fortuito ambulabam. Co- 
ram me igitur Dionysio cum Theodote convenit, Heraclidi, si a 
Theodote adduceretur, causa coguita permissum iri, ut aut cum 
uxore suisque iu Peloponnesum abiret, aut Syracusis maneret. 
Nihilomiuus Dionysius ad Heraclidem compreheudendum milites 
emisit; et quamquam libere a me vituperatus, quod promissa 
neglexisset, se promisisse quidquam negavit. At Heraclides in 
Carthaginiensium fines pervenit. Ex his inimicitiis Dionysius 
probabilem causam, ne Dioni pecunias mitteret, nactus esse 
sibi visus est. Ex arce emissum me apud Archedemum habitare 
iussit. Denique cum milites mihi insidiari comperissem , cum 
Archyta aliisque Tarentinis amicis communicavi, quo in periculo 
versarer. llli per legatos Dionysium commoverunt, ut mihi, via- 
tico dato, abire permitteret. Dionis patrimonium ille retinuit 
(pg. 350 B). 

Cum in Peloponnesum pervenissem, Dionem ludos Qlympi- 
<cos spectantem inveni. Qui cum omoia percepisset, contra Dio- 



— 12 — 

nysiuin se bellum suscepturum esse iuravit ; ipse vero m& belii 
participem fore negavi, quia Dionysii hospitio usus essem. Bel- 
lum igitur inter Dionem et Dionysium conflatum est, quo omnia 
malis impleta sunt. Dion vero aeque atque ego iudicavit, po- 
tentiam non petendam esse, nisi quo maiora beneficia a poten- 
tissimo civibus impertirentur. Quo quidem animo cum Dion- 
rempublicam constituturus esset, hominum malitia et flagitio in- 
teriit (pg. 351 E.) 

Quae vobis suaderem, iam dicta sivut. Quibus causis com- 
motus alterum in Siciliam iter (i. e. a. 361) suscepissem, expli- 
catum est, ne cui hoc iter absurdum et contra rationem susce- 
ptum esse videretur. Quare si cui probantur causae , satis di- 
ctum est. 



Hoc fere est epistulae argumentum, quod fusius enarravi r 
quo facilius sententiarum ordo et nexus cognosceretur. Plato 
igitur respondet Dionis amicis, qui, Dione interfecto, ipsum in 
reipublicae difficultatibus auxilio vocarunt. Omittamus, incredi- 
bile esse, Dionis amicos, cum in reipublicae periculis actione 
prompta opus esset, Syracusis Athenas ad senem Platonem tam 
longe et tam diu (sc. inde ab anno 361 usque ad annum 353 
s, 352) amotum et Syracusanarum rerum imperitum scripsisse, 
ut eum consulerent , quomodo rempublicam bene constituerent : 
haec, inquam, missa faciamus. Quid vero respondet Plato? Quae- 
nam consilia illis dat, qui in summis versantur angustiis ? Prae- 
fatus multa de ratione, qua consilia essent danda (pg. 331 C. 
sqq.), multisque de altero et tertio in Siciliam facto itinere et 
de Dionis morte, i. e. laudibus Dionis, accusationibus Dionysii 
interpositis, tandem suadet illis (pg. 334 C. sqq.), ne Siciliaho- 
minibus, sed legibus subiciatur; interpositis vero rursus accu- 
sationibus Dionysii, laudibusque Dionis suadere pergit (pg. 336 
C — 337 D), ut Dionis simplicem vitae cultum et amorem pa- 
triae imitentur: imprimis leges esse ferendas iustas et victis et 
victoribus aequas; victores vero ex ipsis optimos eligere debere, 
qui rempublicam aequis legibus constituant. Haec sunt ea, quae 



— 13 — 

IMato Dionis amicis suadet. Quid , quaeso, liaec illis prosuut, 
qui a Platone petierunt, ut sibi spycy nal Xoyoi auxilium ferret? 
llaec snnt consilia non iis, qui principatum in republica petunt, 
sed iis. qui euni iam obtinent. Inre interrogat Socherus (Ueber 
IMatons Schriften, pg. 417): „Was musten die Dionischqn An- 
binger, wenn Platon wirklich einen Brief von dieser Liinge und 
von diesem Inhalte an sie schriety sagen? „Was will der alte 
Maun mit seiner dicken Epistel? Wir sind Veririebene., die mit 
Gewalt der Waffen ilire Vaterstadt wiederzuerobern bestrebt 
sind; er giebt uns, als wiiren wir schon im rudigen Besitze der 
Macht, Ratschliige, wie wir den Staat gut einrichten sollen: 
uns driingt die Gegenwart; er spricht von seiner Ichheit und 
erziihlt uns weit und breit, was er vor mehreren Jahren getan, 
und was uns ohnehin so ziemlich bekannt war : wir befinden 
uns in einem Gewirre von Parteiungen und Gewalttatigkeiten; 
und er erkliirt uns in einer philosophischen Diatribe, dass und 
warum er das beste seiner Weisheit noch im Riickharte habe !" — • 
Hoc est epistulae scriptori propositum , ut Dionis amicis 
consilia det ; tamen in epistula tantae longitudinis tam pauca, 
quae ad hoc propositum pertineant, afferuntur, ut iure suspice- 
ris, aliud esse epistulae propositum et totam illam occasionem 
fictam esse. Quae quidem suspicio ut facillime exsistit, ita vera 
est. Epistolographi plurimum interest, Platonem calumniis qui- 
busdam, quae ei illatae esse videntur, liberare et causas expli- 
care, quibus commotus itinera in Siciliam susceperit. Quod cum 
ex totius epistulae argumento tum ex singulis locis evidentis- 
sime elucet. Pag. 337 E. epistolographus alterius ad Diony- 
sium minorem suscepti itineris causas explicaturus his verbis 
utitur : 77 ds VGTepa Trogsia ts kcxi ttXovc, &><; sikotuoc, ts a^xa 
kcl) hfjLfjLsXiZc, ysyovsv, cy j^sXsi cckovsiv s^scjtl to jjlsto. 
tovto. Vides, fictam epistulam non ad Dionis amicos scriptam 
esse, sed ad quemvis hominem, cuiuscunque eam legere interesset. 
Recte iudicat Ueberweg 1. 1. pg. 122 : „der Rat, den Plato den 
Freunden Dios erteilt, tritt so sehr hinter die Erzahlung^ seiner 
eignen sicilischen Erlebnisse zuriick, und die apologetische Ten- 
denz tritt so deutlich hervor, dass unverkennbar die Adresse : 
„an Dios Freunde" sich als eine absichtlich gewahlte Form be- 
kundet, welche Gelegenheit bieten so.llte , eine Darlegung der 
historischen Wahrheit und eine Rechtfertigung Platos gegen 



— 14 — 

manche vielleicht weitverbreitete Beschuldigungen an die Oeffent- 
lichkeit zu bringen. Die wahre Adresse verrat sich p. 330 B : 

TWV STTaVSgWTWVTWV 6VSKOC Tl br\ fiovXojJLSVOl) VjXd-QV TO fisVTSQOV, 

ferner p. 337 E. : w jxsXsi dxovsiv s^sgtl to jxsTa tovto, auch 
schon p. 324 B: ovk dizd^iov dxovaai vsw xa) jjLrj vsw." Ut alia 
eiusdem generis omittam, affero tantum, quae in extrema epi- 
stulae parte pg. 352 A. leguntur: cuv frsiravsXafiov evskhx t?jv 
slq ^.ixsXiav a(pi^iv Tr\v bsvTsgav , dvayxalov slvai sho^s jjlol 
oy$r\vai dsliv dia Tr\v ocTOiriav Ka) dXoyiav twv Xsyojj.svwv [Kar- 
sten, ysvojJLSVwv libri]. si cT dga tlv) to. vvv gySsvTa svXoyw- 
rsga s(pavy Ka) irgofydasic; irgog toc ysvojxsva iKavag sy^siv sbo^s 
tw, jJLSToiwg av rjjxlv Ka) iKavwq s'(y toc vvv sigyjjLsva. Ex hoc 
quidem loco evidenter cognoscitur, epistulae scriptorem hoc sibi 
proposuisse, ut Platonem a calumniis defenderet, eiusque iti- 
nera in Siciliam facta probaret. Ad haec cf. quae Karstenius 
1.1. pg. 40 scite disputat: „Interdum de iis ad quos scribit lo- 
quitur tamquam de aliis, tertia persona, pg. 333 C: olov ydg 
ysyovsv, ocKovaai %gr\ Tovg s jx s ir ag ax a}.ov v t a c; izgoc; toc 
vvv irgayfJLaTa. 334 C: TavT s'ig\)Tai irdvTa ttjc, ^vjJL^ovXrjc; 
svsxa tcov A l wv s iwv (p iX w v x a) %vy y s v w v." 

Hoc igitur nobis persuasum est, epistulam et fictam et eo 
consilio conscriptam esse, ut ostenderetur, quibus ex causis Plato 
itinera Syracusas suscepisset. Verum etiamsi hoc argumentum 
epistulae ponimus, tam saepe tamen epistulae scriptor ab hoc 
proposito ad alia, quae quomodo ad rem pertineant vix intelle- 
gas, aberrat, ut confusa hominis garruli, non summi philosophi 
scripta te legere putes. Cum hae digressiones , repetitiones, 
fautologiae tam crebrae sint, eas una cum dictione et sententiis 
explicabo. 






De dictione et sententiis, 
nec non de rebus historicis, quae in epistula meinorantur. 

In initio epistulae : 'ETrsvTsiXaTs jjlol vojxi^slv hslv tt\v oiol- 
voiav vjjlwv slvai tt\v avTr\v yjv sly^s Ka) A/cuv , aliquid pravi 



— 15 — 

iuest. Karstenius 1. 1. pg. 42, ztmt4XXsiv usitata vi „iubere' ; 
interpretans, Bsiv redundare censet. Si cum Ficino interpreta- 
mur : „Scripsistis mihi vos censere eandem mentem in republica 
esse vobis conservandara, quam Dion habuisset," bslv servatur, 
-■-riaTsXXsiv vero pro ,,scribere w ' dictum est, id quod in his qui- 
dem epistulis saepius invenitur, cf. pg. 346 E: hav sTriareXXy 
A/cuvf. 347 A: l£w \xev Aiivvi ravra hiriareXXsiv , sv 0/5 r av 
BkfXi xa) d ir()L\TTiv. 347 C: ko.) ravra siriareXXsiv tl rdyjara. 
347 D: Ka) ravra irdXiv avrd ewiGTeXXsiv. Hic usus verbi 
hmereXXsiv apud scriptores aetate posteriores usitatus est, im- 
primis apud Herodianum, rarus apud Atticos. Apud Platonem 
vero hoc vocabulum nunquam hoc sensu legitur. 

fiovXsvasadai TroXXaKic,. Cur Karstenius (pgj 42) i KoXkdKic J ? f 24t. 
pro „forsitan" dictum esse putet, non liquet. Nihil enim 
impedit, quominus cum Marsilio Ficino iuterpretemur „etiam 
atque etiam." 

a%sbov ovk slxd^Lvv. aysbov prorsus supervacaneum et mo- 
lestum est. Iure Karstenius (pg. 43) videtur suspicari, epi- 
stulae scriptorem Socraticam illam modestiam Jioc loco imitari, 
sed inepte. Cuius vocabuli abusus in hac epistula saepe nos 
offendit. cf. pg. 324 E: ov (sc. HivKpdry) lyiv aysbov ovk 
dv aiayvvoifxyv siinvv biKaiorarov slvai nvv tots. 329 C: \x\)v) 
Jy aysbov 'laujc, rsrdproj. 347 C: ravra ^vvivjxoXoyqaajjLsv, 
wg vvv stpyrai aysbov. 350 D: ovt ovv fjXixiav eyjsj avjj-no- 
Xsfxslv 8TL aysbov ovbsvi. 352 A: rd brj fxsrd rd vvv pyj&evra 
a %vfx/3ovXsvuj, aysbov stpvjrai re fxoi Ka) sipr)ad-iv. 

f]Xi>iiav, vjv rd vvv ^lTnraglvoc. yeyovsv. fjXiKiav yiyvsa£tai 
pro f]XiKiav s%siv, aetatem aliquam habere, insolita est dictio. 
Quod legimus apud Aristot. Metaph. I, 5 : sysvsro rr\v f)XiKiav 
£tt/ yspovri TlvSayopa, alio sensu dictum est, cum significet 
„erat iuvenis eo tempore, quo Pythagoras senex erat." Quomi- 
nus yeyovev a librario adscriptum esse credamus, prohibet totius 
epistulae dictio, quae referta est pleonasmis et inutilibus repe- 
titionibus. 

oo%av.., £%ivv, ^vpaKoaiovc, otsaSai .bslv sXsv&egovc, sivai. B. 
Praecedente vocabulo bo^av, otsad-ai plane supervacaneum est. 
De pleonasmis a Platone adhibitis scite disputatKarsteniuspg. 45. 

ovbiv S-avfxaarov si ktX. Animadvertas , vocabulo $av~ ' 
fxaarov scriptorem epistulae saepissime uti. cf. pg. 324 D: Ka\ 



— 16 — 

lyui SavfxaGTov ovbev liraSov virb vsot^toc. 325 B : ovbev tl 
SavfxaOTOV >)v htX* 325 D: SavfxaOTOV ooov. 326 A: avsv nza- 
gaGKSvifC, SavfxaOTrfc; tlvoc fxsTa Tvyyc,. 326 C: SavfxaOTy (pv- 
08i, 330 A: biyyys Xfievov, . . . cvg TlXaTcvva AiovvGLogd-avfxaOTcvc; 
cvg dona^sTai. Eodem loco : Ka) ■fravfxaOTLvc; s(piXovsiKSL ivgog 
to toiovtov. 332 D: &avfxaOTcvt; svbsd ysyovevai. 338 B: X6- 
yoc, £%wgsi* .., w? Alovvgloc, SavfxaOTcvc, (piXooo(piai; ev sirid-vfxia 
irdXiv si\) ysyovcvc,. 338 D : (piXoTifxoc, ts SavfxaaTcvi;. 339 B : 
vjyysXov ..., cvc, d-avfxaOTOV ooov Alovvgloc, STribsbcvKcvg s'iy irgbc; 
(piXooo(piav. 340 C: obov ts r)y slTai SavfxaGTrfV aKV)Koevai. 
345 C: nzcvc; dv ]xr\ SavfxaGTOC, cvv dvSgcvirog. 348 E. Ts&ogvfiy- 
jxevcv d-avfxaOTcvc;. 351 D : d-avfxaOTOV iraScvv ovbev. Eodem 
loco : KvfisovrfTOV be ayaSov irdSoc, dv 'iolvc, ov SavfxaGTOV , sl 
Trdd-oi. — Huius vocabuli usus apud Platoneni quoque est fre- 
quens; noster vero ut omnino rem verbis exaggerare et Plato- 
nis dictionem imitari studet, ita hoc vocabulo abutitur. 

ojOts ovbsv S-avfxaOTOV si tic,&slvv ua) tovtov slc, t\\v avTtfv 
bo%av irsg) iroXiTsiac, SKsivcv ysveod-ai ovfxCpgova iroirfOSLS. 

Magnam deorum religionem ostentat epistolographus , cum 
persaepe ab hominibus facta ad deorum numina referat, atque 
in rebus angustis deorum et fati auxilium obtestetur. cf. pg. 
326 B: sk Tivog fxoigac, d-siac;. 326 E: eoiKs fxr\v tots 
ixyxavuofxevcv tiv) tw v Kg sltt 6 v lvv dgyr\v fiaXeo&aL 
tlvv vvv ysyovoTcvv ktX. 327 C: cvv Ka) Alovvolov r)yf)oaTO eva 
ysveo&ai T ay dv £vXX afxfi av 6 v.t cv v &slvv. 327 E: Tivag 
ydg Kaigovc,, e(pyj, fxsi^ovg irsgifxsvovfxsv tlvv vvy iragaysyovoTcvv 
■S-sia. tlv) Tvyyj; 334 C: Aloc, Tghov GcvTr)gog ydgiv. 336 B: 
vvv be vj irov tlc, b a ifxiv v ... irdvTa dircvXsos. 336 E: cv Ka) 
figayy bo%y$ bg&rfc, fxsTebcvKS &sia tlc, Tvyy. 337 D: Tvyy 
Se t i c, d v d-gcuir cv v KgsiTTcvv bis(pogyos. 337 E: Ta be vvv 
bfxslc, irsigdo-d-s svTvyeGTsgov al)Ta dyad-y irgd^aL fxoiga 
Ka) d- s l a tlv) Tvyy. 340 A: socv&yv ydg tol TrdXiv svtv- 
%w§, Ka) tovtlvv ys fxsTa &sbv Aiovvodv %dgiv sibevaL 
%gswv. 

At in hac quoque religionis ostentatione epistolographus, 
cum Platonem imitari studeret, lapsus est. Plato enim nunquam 
arbitratus, cognitionem vel scientiam aliquam a diis nobis quasi 
ultro impertiri, immo omnem scientiam nostro labore et studio 
parari saepe contendit; disserendo et communi investigatione 



— 17 — 

demum verum iuveuiri. Longe igitur epistulae scriptor a Plato- 
nis sententia abest, si quaecunque quispiam de republica, virtute, 
aliis rebus cognoscat, a deo aliquo ei suppeditata esse putat. 
cf. Ueberweg 1. 1/pg. 124: „Gegen Platos Autorschaft spricht 
iibrigens bei dem siebenten Briefe insbesondere die Weise , wie 
von den Gottervorstellungen Gebrauch gemacht wird. Die Er- 
wartung, dass „irgend einer der Gotter" (wie es pg. 324 B. 
heisst) Jemandem eine gewisse ethisck-politisehe Ansicht ein- 
flosse, ist kauin mit den Platonischen Grundsatzen vereinbar; 
denn die ethische Ueberzeugung und das daraus herfliessende 
ethische Verhalten stellt Plato so durchaus der menschlichen 
Freiheit anheim, dass er iu Fallen dieser Art nicht einmal den 
allgemein gehaltenen Ausdruck : 6 d-so^ noch weniger aber den 
auf die griechische Mythologie hinweisenden: t/$ 5fcuv, zu ge- 
brauchen pflegt. Plato fiihrt zwar den Gesammterfolg des ethi- 
scheu und wissenschaftlichen Strebens auf die Gottheit zuriick 
und verschmaht es auch nicht, in diesem Sinne die griechischen 
Volksgotter anzaflehen. So verfahrt er im Schlussgebet im 
Phaedrus, p. 279, B, C, und im Eroffnungsgebet der Rede des 
Timaeus, Tim. pg. 27, C. Aber die religiose Anschauung des 
Ethischen uberhaupt involvirt noch nicht nothwendig die un- 
mittelbare Herleitung des einzelnen ethischen Freiheitsaktes aus 
dem Willen der Gottheit, und die Beziehung auf die Gotter und 
Gottinnen des Volksglaubens gibt sich immer deutlich genug 
entweder als ein bloss poetisches Spiel oder als eine gesetzes- 
treue Accommodation kund, jenes z. B. in der angefiihrten Stelle 
im Phaedrus: cu (plXs Uav rs y.a\ aXkoi oooi Tyds -dsoi, dieses 
im Timaeus, wo Sokrates dem Gebete des Timaeus die AVorte 
vorausschickt: iTziv.a.Xkaavra y.ara vqjj.ov &sovg. Liesse sich aber 
auch etwa das Tig Sstiv Ep. VII, p. 324, B, als eine Ausdrucks- 
weise rechtfertigen, wodurch die Unsicherheit jenes Erfolges an- 
gedeutet werde, so ist doch die Aufforderung an Dios Freunde 
in demselben Briefe p. 334, D, Plato zu folgen Aioq roirov 
axrrjQo; x<*? iV > sicherlich nicht von dem Philosophen selbst nie- 
dergeschrieben worden. Plato sollte forderu, dass seine Freunde 
eine W T illensmeinung darumannehmen, weil er, Plato, es wunsehe, 
also, dass sie seiner Person gehorchen, anstatt nur dem triftig- 
sten Grunde ? Derselbe Plato sollte das, der seinen Sokrates im 
Phaedo (p. 91, B, C) sagen lasst; wenig Rticksicht nehmend 



— 18 

auf den Sokrates, viel grossere aber auf die Wahrheit, stiinmet 
mir bei, falls ich Euch etwas Wahres zu sagenscheine, anderen- 
falls aber widerstreitet mir auf jegliche Weise! Und nun soPte 
Plato gar, was jene Aufforderung Uukraftiges'hat, durch Beru- 
fung auf Zeus, den toito; acvTrjQ nach dem Sprichwort, zu ver- 
bessern suchen? Der wirkliche Plato vviirde ein solches Verfah- 
ren fiir weibisch erklart haben." 

De proverbio ro ro/rov r«J Swrijpt cf. Stallbaum. ad Charm. 
pg. 167 A. 

nai tovtov secundum ea, quae praeceduut, referendum est 
ad 'l7r7rao7vov; sic interpretatur Ficinus. Fortasse propter ea 
quae sequuntur: ti; o^v 6 tqottoc, rfj$ ysvsascv; avTrjg, i. e. rfj; 
A/tuvo; 5o§^;,. et propter sequentem longam de Platonis vita 
enarrationem Schlosserus (Platos Briefe, Konigsberg 1795, pg. 120; 
na/ rourov refert ad Platonem ipsum : „Es ist also kein Wun- 
der, dass ich, der ich in der Politik uberhaupt ebenso dachte, 
bald mit ihm ubereinstimmte, u ut igitur kai tovtov dictum sit 
pro na) hjj.6 et avTrj; significet rfj; 1/j.fJs bo^yq. Hoc fieri non 
posse docuit Salomon: certe na) Tovhs scribendum fuisse, velut 
in Lach. pg. 180, D, et pro optativo 7ron)asis ut in re certis- 
sima indicativum efflagitari. Hoc igitur nobis persuasum est, xdu 
tovtov indicare Hipparinum. 

Cum vero duo fuerint Hipparini , alter Dionis filius , alter 
Dionysii minoris frater, Dionysio maiore et Aristomacha, Dio- 
nis sorore, natus, dubium est, uter hic intellegendus sit. Salo- 
mon, qui magna cum diligentia hanc quaestionem tractat, de- 
raonstravit, hoc loco Dionis filium Hipparinum, quamvis naturae 
consentaneum esset, filium eadem sentire ac p^trem, tamen non 
posse intellegi, quia iam vivo patre Dione mortuus esset. Te- 
stes laudat Corn. Nep. vit. Dion. c. 4, § 3, 4. c. 6, § 2. Plut. 
Dion. pg. 982, C. Ael. var. hist. lib. III, c. 4. Plut. Opp. mor. 
consol. ad Apollon. T. II, pg. 119, A, B. Restat igitur, ut Dio- 
nysii maioris filius intellegatur, etiamsi verba illa cvgts ovdiv 
SavfjLocarov sl ktX. tum prorsus inepta sunt. Utrumcunque hic 
intellegamus, eum annum aetatis undevicesimum vel vicesimum 
«gisse anno 353 s. 352, quo tempore epistula scripta esse fingi- 
tur, neeesse est. Nam Dion cum anno 353 a. Chr. n. mortuus 
quinquaginta quinque annos natus esset (cf. Nep. Dion. c. 10, 
^xtr,), primo Platonis in Siciliam adventu, i. e. anno 389, unde- 



— 19 — 

vicesimum aut cum plurimum vicesimum aetatis annum egit. 
Verum etiamsi Dionysii maioris filium nostro loco intellegamus, 
praeter illa verba wgts ovdh d-avfxaaTov ktX. aliaemaiores dif- 
ficultates oboriuntur. Etenim si hic Hipparinus anno 353 s. 352 
undeviginti sive vigiuti annos natus fuit, anno 367, quo Diony- 
sius pater vita decessit, annos sex septemve necessario natus, 
eiusque frater Nysaeus etiam natu minor fuit, si quidem ex eo 
Loc concludere licet, quod ubicunque coniuncti a veteribus re- 
rum scriptoribus nominantur, Nysaeus semper secundo loco no- 
minatur. Si igitur in epistulae nostrae pg. 328 A. Dion, cum 
Platonem, Diouysio maiore mortuo, Syracusas arcesseret, dixisse 
fertur, suae sororis filios, i. e. Hipparinum et Nysaeum, facile 
impelli posse, utPlatonis praecepta et severiorem vitaerationem 
sequerentur atque maxime idoneos esse, qui Dionysium ad phi- 
losophiam adhortarentur, haec minime conveniunt cum iis, quae 
modo de aetate eorum, si nostro loco indicati sunt, statuimu^. 
Quis enim dicat, pueros sex septemve annorum ad philosophiam 
facile impelli posse et idoneos esse, qui alium ad philosophiam 
adhortentur? Quominus igitur Dionis filium nostro loco intelle- 
gamus, prohibent Cornelius Nepos, Plutarchus , qui eum patre 
vivo mortuum esse ferunt; quominus alterum Hipparinum intel- 
legamus, prohibet nostra ipsa epistula, quae Dionysii maioris 
filios, Hipparinum, Nysaeum, anno 367 certe iam adulescentes 
fuisse indicat. Utri igitur horum testimoniorum fidem habeamus, 
Cornelii Nepotis et Plutarchi tectimonio an epistulae? Epistulae, 
a Cicerone (Tusc. V, 35) expressis verbis citatae, cum iam Ari- 
stophani Byzantino notae fuisse videantur (cf. Diog. Laert. III, 
§. 61), iam antiquo tempore scriptae sunt, de quo omnes consen- 
tiunt, quicunque eas a Platone abiudicandas esse censent. Kar- 
stenius 1. 1. pg. 241 partem saltem earum ante medium saecu- 
lum tertium a. Chr. n. exstitisse, septimam vero antiquissimam 
esse censet, quocum consentit Herm. Bonitzius, qui in lectioni- 
bus suis eas intra primos centum et quinquaginta annos post 
Platonis mortem (a. 347) conscriptas esse putat. Cum igitur 
adeo epistulae Cornelii Nepotis et Plutarchi testimonia superent 
aetate, maiorem iis fidem habe idam esse censeo, quam posterioribus. 
rerum scriptoribus. Ad eandem sententiam pervenitUeberweg, Ll.pg. 
123: „Von geringerem Gewichte ist, was Salomon gegen die Echt- 
heit des siebenten und achten Briefes aus der Abweichuug ein- 

2* 



— 20 - 

zelner Angaben derselben von den Berichten spaterer Histori- 
ker folgert; denn die vorausgesetzte unbedingte Zuverlassigkeit 
der letzteren ist durch nichts verbiirgt. Beide Briefe reden von 
einem Sohne Dios so, als ob derselbe nach dem Tode des V'a- 
ters noch gelebt habe; die Historiker aber kennen nur einen 
schon vor dem Yater verstorbenen Sohn. Ob jedoch bei densel- 
ben in Bezug auf diesen Punkt nichts Irriges enthalten sei, wird 
gerade durch jene Briefe zweifelbaft, die, auch wenn nicht 
Plato sie verfasst hat, doch jedenfalls aus einer so fruhen Zeit 
stammen, dass ihrZeugnis das der spateren Berichterstatter auf- 
wiegen konnte." Nepotem igitur et Plutarchum, cum Hipparinum 
Dionis filium, vivo patre mortuum esse ferant, in errorem in- 
cidisse verisimile est, cum ex septimae epistulae testimonio Hip- 
parinum patri Dioni superstitem fuisse oporteat. De Plutarchi 
fide dubitat etiam Groteus histor. Graec. vol. X, pg. 436, not. 
Hic igitur Hipparinus anno 353 s. 352 undevicesimum vel vi- 
cesimum aetatis annum egit. Alterum vero Hipparinum et Ny- 
saeum, cum Ep. VII. pg. 328 A. Dionysio maiore mortuo ante 
alterum Platonis in Siciliam adventum , i. e. anno 368 s. 367, 
iam ad philosophiae studium idonei fuisse dicantur, eo anno iam 
adulescentes, itaque anno 353 s. 352, quo tempore epistula scripta 
esse fingitur, circiter triginta annos natos fuisse necesse est. 
Haec coniectura est Ueberwegii 1. 1. pg. 123, 124. Cum igitur 
in verbis aa) tovtov nostro loco Hipparinum, Dionis filium, in- 
tellegamus, etiam verba illa tuffrs ovdev davjxanTov xrX. recte 
dicta sunt. 

Ceterum Karstenius, Salomonem in hac re secutus, ad opi- 
nionem parum probabilem pervenit: ambos enim Hipparinos 
aetate paene pares fuisse videri dicit (1. 1. pg. 152). At Corne- 
lius Nepos in vit. Dion. cap. 1 tradit haec: „Dionysius maior 
habuit in matrimonio Aristomachen, sororem Dionis; ex qua 
duos filios, Hipparinum et Nysaeum, procreavit; totidemque fi- 
lias, nomine Sophrosynen et Areten : quarum priorem Dionysio 
filio, eidem, cui regnum reliquit, nuptum dedit, alteram Areten 
Dioni." Arete igitur et soror fuit Hipparini Nysaeique, filiorum 
Dionysii maioris, et mater alterius Hipparini, Dionis filii: iam 
ex boc coniciamus, Hipparinum, Dionis filium, aetate minorem 
fuisse, quam Dionysii maioris filios. 

tfu^(£o&va.Karstenins pg.45 pro hac lectione, quam optimae 



— 21 - 

editiones C. F. Hermanni, Im. Bekkeri praebent, aliam e dete- 
rioribus codicibus £u/*(f).cyvov eligit, cum illud avjj.(pQova inso- 
leus sit. Nimirum vocabulum avjj.(pQcvv praeter hunc locum in- 
terdum tautum apud Aeschylum legitur. Verum haec apud epi- 
stulae scriptorem non est causa, cur magis usitatum ^vjx(pwvov 
melioribus codicibus coniirmato avjx(pQova praeferamus; nihil 
enim insolentius est, quam quo noster non utatur. 

ei$ avrr^v £o^av.... ovfxCpoova languida est tautologia, quales 
in epistula crebrae sunt. 

vhv aa) jxt] vscv. Inepta argutia. 

lyjei yap xaioov ra vvv. Haec evidenter ostendunt, totam cau- 
sam epistulae tictam esse ; recte enim ad hunc loeum iudicat Ueber- 
weg 1.1. pg. 122: „Wenn in dem vorliegenden Falle ein schick- 
licher Anlass (Haigo;) zur Darlegung der Beziehungen Platos zu 
Dio und dem Syrakusischen Hofe gefunden wird , so ist diese 
Darlegung dem Briefsteller offenbar nicht blosses Mittel, son- 
dern Zweck." 

Iam videmus, quomodo epistolographus ab aliis ad aliasine 
ulla necessitate transeat : Personatus Plato , cum Dionis amicis 
auxilium promittat, si eandem quam Dion de republica senten- 
tiam sequantur, Dionis sententiam explicaturus , mentionem de 
Hipparino facit, quae ad rem minime pertinet, tum a iuventute 
incipiens, vitae suae enarrationem longam interponit; qua in 
narratione tandem (pg. 327 A.) ad consuetudinem , quam cum 
Dione habuerit, perveniens, magis suam ipse quam Dionis sen- 
tentiam explicat. 

(vridyv,... kr) to. vioiva ievai^ Verbum otsaSat. cum infinitivo 
coniunctum apud Homerum saepius significat „cogitare aliquid 
facere", velut II. I, 296: ol) yag sycvy stl aoi TtsiS-saSaL 6'i'cu. 
Neque pedestris oratio hunc verbi o'isa$ai usum repudiavit, 
quamquam raiissime invenitur, velut apud Platonem in Crit. pg. 
26, D: 'AvaZayogov ohi nar'/jyoQs1v , Anaxagoram cogitas ac- 
cusare. 

si SaTxov similiter dictum est atque apud Plat. Protag. pg. 325 
C: sizsihav d-aTTOV=zsi:sihav TayjiaTa, quum primum; sav Sar- 
tov apud Xen. Cyr. III, 3, 20. Anab. VI, 3, 20. 

savTov kvqio^ quod nostra lingua interpretaremur ,,selbstau- 
dig", syy.QaTi); savTov (pg. 331 D, 337 A) et similia usitatae 
epistolographi formulae sunt. 



- 22 — 

lir) roc koivoc rrjc, iro\swc, inaais est pleonasmus etabAtti- 
corum more abhorrens; nam ex communiAtticorum consuetu- 
dine in talibus formulis rr); ito\swc, omittitur. 

rvy^oci rtvec, rwv rr)c, iro\swc, irgayfxarwv pro rvyai TLvegC. 
rr)c, iroXsw; similes sunt verborum ambages, ut pg. 324 B : ra 
y.oiva TTjg iro\swc,. Etiam plures eiusmodi ambages infra in- 
veniemus, velut in pg. 326 E: Ttuv vvv ysyovorwv irgayfxa- 
r w v irsg) Aiwva kt\. 

tivs;... Toiaihs, „fere huiusmodi." Pronomen indefinitum rig 
saepius cum pronominibus demonstrativis coniungitur, cf. Plat. 
Conviv. pg. 173 E. Xen. Memor. I, 1, 1. 

Ceterum hic commemorare liceat, epistolographum no- 
strum pronomine rtg magnopere delectari. Iam in proximis 
verbis: sl$ xai irsvTf) kovtoctlvsc, avhgsc, irgovoryjoav aoypvTS^ 
cum triginta illi tyranni, aliique magistratus Atheniensi ho- 
mini sane noti commemorentur, mirum sane est, quod tivs; 
additum est. Neque minus mirum est, quod pg. 325 B So- 
cratis accusatores appellantur hvvaorsvovrs; tlvsc,. Prono- 
minis rii, abusu Karstenius 1. 1. pg. 48 exempla afFert haec : 
pg. 324 D: sk tlvoc, dhiKov fiiov. 325 B: ovhev ti Savjxa- 
orbv yv rifxwgia; hy&gwv yiyvsoSai t l v w v t l o i fxsic^ovg. eod. 
loco: Kara hs t iv a rvyjjv avTov sralgov r)fxwv *£wKgary, rovrov 
hvvaorsvovrec r iv sc, sigayovoiv. 338 D: tovtwv nvec, a\\oi iraga- 
KovGjxaTwv tivwv ejxfxsoroi. — Haec exempla etiam augenda sunt 
his: pg. 325 A: a hr\irocvra KaSogwv ko.) si tlv* aXXa roiavra 
ov GfjLiKgoc. 325 D: fxsroc tlvoc, gaorwvyc,. 326 A: avsv iraga- 
OKsvrfc, Savfxaori)g tlvoc, jxstoc rvyjjc,. 326 B : sk tlvoc, fxoigag 
■dsiag. 327 E: irgiv Tivac, aXXovc,... S7r' aXXov /3iov avrbv 
rov j3s\riorov iragarge^ai. eodem loco: Ssia tiv) rvyy. 328 
C: st itots tic, toc hiavovjSevTa irsg) vofxwv ts v.a) iroXiTsiac, 
airors\siv syysigifooi. eodem loco : fxr) ho^aifxi irors efxavrw 
iravTociraoi \6yoic, fxovov ocTsyywc, slvai r i <;. 329 B: st ti x«- 
Tafxa\d-aKioSs); y.a) airohsi\iwv aloyyvyc, fxsreoyov KaKr);. 
329 C: irsg) (flfxov Ka) 8ir)\-ds \6yoc,Tic, sv ^vgay.ovoai;, wc, 
tsSvswc, s'i\). 334 A: kol) to fxev aioygbv Ka) avooiov ovrs 
iragisfxai tywys ovrs ti \iyw. 334 C: k;vfxj3ov\sv'w he hr) tl 
irgbc, rovTOic, rr\v avrr\v t,vfx/3ov\r]V ko.) \6yov rbv avrov \e- 
ywv vjhy rgirov rgiroic, bfxlv. 335 A: ad-ocvarov ^vyr^v sivai... 
na) rivsLv rac, fxsyiora; TLfxwgia;, orav n; ocir aWay&yj rov 



- 23 - 

awuxTOy 330 E: eibevai jxev nvov %pi) navra tl v a avfya. eodem loco: 
&sia T15 Tu'%9. 337 JX* *vy/l bkri^dvd-owTwv Hosirrwv bis(p6pvjos. 
337 E: (hia tiv) tu'x'1- 342 A: Ta^a 70:0 av irsp) lvv Xeycv oa(pe- 
o-cnov av ttjj tl Xs^evnw avTLvv. 346 [A: jJL^avrjv rov jxslvai 
rov tots bktXovv jxvj^avarai roidvbs riva. 348 B: iraiCvva 
riva dvaftorjaavrsz. eodem loco: X0705 ^ t 1 5 ^ a X u biijX&sv 
Cv;ktX. 350 A: jxij^avLvjjLai bij r iv a roiavbs acvrrjpiav. 350 B: tcuv 
A/cuvo; §e ^prmaTwv ouV l*yeu ti aTr^Vouv out£ Ttc; a7r£5cux£V. 
350 D: xojvos rs tmlv sijj.i, av ttots tl itpoc, dXXf)Xo 1$ bsy&sv- 
rs; (piXia; dyaBov n ttoisiv fiovXyd-ijrs. — Karstenius pg. 48 
recte adnotavit, etiam in Platonis libris de legibus scriptis pro- 
nomen ri; sexcenties per pleonasmum positum esse (id quod ob- 
servavit Zeller. Platonische Studien pg. 92), nunquam autem 
inepte, ut saepe in epistula. Iam haec res indicat, similitudi- 
nem quandam inter nostram epistulam et inter Platonis libros 
de legibus scriptos intercedere ; epistolographus libros de legi- 
bus conscriptos accuratius legisse videtur, nam permultas dictio- 
nes ac sententias inde mutuatus est. De qua re infra plura 
disputabimus. 

xa) rrjsjAsrafioXrjg slg Ka) irsvrrjKOvra tlvsc, dvbpsc, Trpovoryoav 
ap^ovT-sc, evbsKa jxev sv ccotsl, bsna b 9 kv Usipais7, irspi rs dyo- 
pav sKarspOL rovrivv ooa t'£v toTc; aorsoi bioLKSiv ebsi , rgtd- 
y.ovra be 7ravTcuv ap^ovrs; KareorvjOav avroKpdroqs;. 

Quicunque haec legerit, statim intelleget, epistulae scripto- 
rem, quae de Atheniensis reipublicae statu qui fuerit sub tri- 
ginta tyrannorum dominatione commemoret, aut non recte 
cognita habere, aut certe parum accurate disputasse. Expugna- 
tis Athenis, Lysandri arbitrio triginta viri toti reipublicae gu- 
bernandae praepositi sunt; praeterea decemviros Lysander Pi- 
raeo praefecit. Undecim autem illi, quos epistolographus com- 
memorat, qui fuerint, incertum est. Secundum nostrum locum 
rd sv dorsi Ka) ttsp) dyopdv et illi decem Piraeo praefecti et 
hi undecim curaverunt ; eo igitur munere functi sunt, quo dorv- 
vojxol et dyopavojjLOL (cf. C. F. Hermann, Lehrbuch der griechi- 
schen Staatsaltertbumer § 150, 10—12). Cum vero a Plutarcho 
(Lys. c. 15) illi be-Ka hv Hsigaisi vocentur dq^ovrs;, eorum po- 
testas necessario maior fuit, quam a nostro epistulae scriptore 
iis tributa. Quod ad undecim illos pertinet, nihil de iis notum 



-24 — 

est, nisi forte sunt ii undecim, qui damnatos in vincula coi- 
ciendos atque suppliciis afficiendos curabant. Num vero hic 
illi undecim publicae custodiae et suppliciis praepositi intelle- 
gantur incertum est. Neque igitur Karstenio assentiar , qui 
(pg. 119) sine ulla dubitatione dicit haec: ,,undecim autem, 
qui sub XXX viris fuisse memorantur, plane iidem sunt eo- 
demque munere functi, quo sub democratia tam ante quam 
post illud tempus fungi solebant: erant magistratus qui cura- 
bant damnatos in vincula conjiciendos et supplicio afficiendos." 
Contra audias Hermannum, 1,1. § 139, 14: „Was iibrigens die 
Elfmanner betrifft, die zur Zeit der Dreiszig als Regierungs- 
behorde vorkommen, so sind sie von diesen (den Gefangnis- 
vorstehern) wahrscheinlich ganz verschieden." 

Hoc autem certum est, epistolographum parum accurate 
rem disputasse, praesertim cum et triginta tyrannos et illos 
dsv.a sv Ilsigaisl et hos undecim omnes quasi in unum colle- 
gium unius et quinquaginta virorum confunderet. 

sv roigdarsai iure Karstenius pg, 118 ut insolite dictum re- 
prehendit. Nihil enim aliud significare potest quam „Athenis 
et in Piraeo;" Attici vero rerum scriptores semper rb darv 
opponunt Usigaisl. 

Savjiaarov oaov. De vocabulo Savjj.aarov diximus adp.324B. D. 
sk nvog abiriov fiiov, De pronominis rig abusu dictum est 
ad pg. 324 C. Adillustrandamhuiusloci pravitatem aifero, quae 
Karsten.pg.47 scite disputat: „Eleganter saepe additur (pronomen 
rig) cum vi intendendi talibus nimirum vocabulis, quorum spe- 
cies vel gradus aliqui esse possunt, ut ajj.rj-^avog ng, (pavXog 
rig, droirog rig; possunt enim esse plures aroiriag et (pavXo- 
ryrog formae et gradus ; sed cum loquor de iusto, iniusto, 
honesto, inhonesto, haec eiusmodi additamentum non facile ad- 
mittunt. Verum illud rig est una e voculis istis, quibus no- 
ster, dum Atticus vult videri, mirifice abutitur." 

na) opilv $t)kov rovgavhgagsv y^goviv bXiyip^Qvabv dirohsi- 
^avrag r\\v tjjLirgoaSsv iroXirsiav , ra rs dXXa xa\ (piXov av- 
bga sjjlo) irosafivrspov ^Lvv.gdry , ov sytv a%sdbv ovx. dv ai- 
ay^vvoijjLyv sittlm hiv.aiorarov sivaircvv rors, sni riva rivv to- 
Xirtvv jjlsS' srsgcvv sttsjjtov j3ia d^ovra Cvg ai:oSavovj.>.svov t 
iva 2tj jJLsrs^oi rwv irgayjxanvv avrolg, sfts fiovXoiro s'trs jxij. 
Tn his permulta notanda sunt. Primum totius circuitus con- 



— 25 - 

etructio est quaesita; est euim boc anacoluthon: oqlvv tov; 
u*,o^a;... LiToSsi^avTa^. . . , t7rsj.Lirov (sc. avbost;). Talibus 
anaooluthis epistula referta est. 

ynvobv dirobsi^avTa; rrjv SJXITQOO&SV TroXiTsiav. Haec Kar- 
steuius pg.49 satis explicavit: „Dictum est ad significandum 
praeseutem reipublicae administrationem tam perversam fuisse, 
ut prior rerum status aureura saeculum (merum aurum) vi- 
deretur. cf. Hemsterhusius ad Luciaui Necyom. c. 4 (vol. I, 
pg. 460)." 

oyjcbov hic prorsus ineptum est. cf. ad pg. 324 A. E. 

ovk av aio^vvoijxyv sltvlw ktX. Verbum aioyyvso&ai 
hoc loco plane inepte positum est. Karsten. pg. 50 recte 
censet, pro hoc requiri ovk av 0Kvf)oaijxL. 

Praeterea cumulatio accusativorum valde molesta est et 
obscuritate laborat: Swxparv; . . . kiri Tiva tlvv ttoXltlvv 
j.ls-3-'' stsqlvv sirsjxnov fiia a^ovTa wl) octt od- av ovjjl sv ov. 
Ad SwKpar^ spectat a^ovra, a quo pendet k%i Tiva... cvg 
dno&avovjxsvov. sni Tiva indicat Leontem Salaminium, de 
quo cf. pg. 325 C. 

jjLstf stsolvv. Errat Karstenius, si jjlsSP stsqlvv superva- 
caneum esse dicit (pg. 50). Socrates enim cum quattuor 
aliis Leontem adducere iussus erat, cf. Plat. Apol. pg. 32 
-0: jxsTaTSjx^djxsvoi jxs ksjxktov avTOV si; tt\v d-oXov KQogsTa- 
&av ayayslv sk "ZaXajxlvot; AeovTa ktX. 

ov ojxiKoa. Animadvertas , epistolographum nostrum325, 
magnopere delectari ea dictionis forma , quam grammatici 
XiTOTYjTa vocant. Longum est omnia huius rei exempla pro- 
ferre, quae percrebra sunt, velut paulo infra: %oovw he ob 

TVoXXlv. 

hjxavTOV kiravf)yayov ccrro tlvv KaKivv. Hoc loco kiravd- 
ysiv „avocare" significat, quod non usitatum est, ut iure ad- 
notavit Karsten. pg. 51. Nam verbum kiravdysiv cum signi- 
ficet aut „proferre" aut ,,referre", coniungitur cum praeposi- 
tionibus kiri, Trpo;, slg, vel certe talia supplenda sunt, velut 
apud Xen. Hell. VI, 2, 28: to KSQac, dno tt\; yr\; kiravdysiv 
sc. si; tt]v SdXaooav , classem a litore in altum producere. 
Nostro loco tale slij tl suppleri non potest. Similiter la- 
psus esse videtur epistulae siriptor in verbo dvaaofislv, pg. 
348 A. 



— 26 — 

r) itsq) ro TrgaTTSiv toc KOtvd xa) iroXtTtyd sirt&vjxia. Episto- 
lographus saepissime periphrasin per praepositionem irsoi prae- 
fert simplici dictioni, velut hic pro r) tov irQaTTstv . . . hirid-vfxia. 
Quam rem exemplis probavit Karsten. pg. 53. ra Kotvd ya) ra 
iroXtriy.cc , inanis pleonasmus, cf. pg. 324 B: rd Kotvd ttj; 
iroXscvg. 

j)v ovv... iroXXd yiyvofxsva circumlocutio est pro sysvsro 
ovv iroXXd. Tales circumlocutiones apud nostrum saepius in- 
veniuntur, praesertim per verbum yiyvsaBat factae, velut pg. 
347 E: fisfioyd-yjjrsvov sysyovst. Exempla collegit Karsten. pg. 55. 

ovdev Tt d-avfxaarov yjv rtfxcvQiac, sy&Qcvv yiyvsabai rtvcvv 
Ttat. De supervacaneo pronomine rig dictum est ad pg. 324 C. 

iLcvKQary . . . hwaarsvovrec, Ttvsg sigdyovatv sic, htKaarr\Qtov. 
Karstenius pg. 121 recte iudicat, his verbis epistolographum 
rursus lapsum esse. bwaaTsvovTsg enim dicuntur ii, qui sum- 
mam in republica potestatem obtinent, velut pg. 326 B : Kait3v 
ovv ol) Xr)£stv rd dv$Qcvirtva ysvy, itq\v av y to tcvv (ptXoao- 
(povvrcw OQd-tv; ys ya) dXyd-cvc, ysvoc, sic, aQ^dc, sX-d-y rdc, iroXt- 
Tty.dc, y to TcvvBvvaarsvovrcvv sv ralc, iroXsatv ... (ptXo- 
ao(pr)ay. Nostro loco vocabulo hwaarsvovrsc, non principes rei- 
publicae, sed accusatores illi Socratis , Meletus , Anytus , Lyco 
indicati sunt, de quibus cf. Stallbaum. ad Plat. Apol. pg. 23 E. 
Ueberweg, Grundriss der Gesch. der Philos., tom. I, pg. 90 sq. 
Insolita igitur vi dictum est vocabulum hwaarsvstv. 

ol jjlsv sic,r)yayov, oi fis Kars^Y)(piaavro. His verbis nihil 
aliud dicitur quam : Accusatores eum accusarunt , iudices da- 
mnarunt. Karstenius pg. 121 — 122 sine ulla necessitate haeco^e 
y.aTs^\)(piaavTo ad illa hvvaarsvovrsc, rtvsc, refert. 

ya) airsKTStvav rhv tots rr)c, avoaiov dycvyrjc; ovk sd-sXr)- 
aavTa fxsT aay^slv itsq) eva tcvv tots (psvyovrcvv (piXcvv , ots 
(psvyovTsc, sbvaTvx^w avroi. Iure Karstenius pg. 51 sq. adno- 
tat molestam elegantiam in his : rbv tots — tcvv tots, (psvyov- 
tcvv (piXcw — (psvyovTsc, avToi. Haec sane rhetoris sunt, non 
senis philosophi, qui in re gravi cum amicis consilia agitat. 
Conspicuum talis quaesitae elegantiae exemplum affert Karste- 
nius e pg. 351 D: dtsvXafiovfxsvoc, de fxrf iraSslv, ofxcvc, sirrat- 
asv... Savfxaarov ira&cvv ovhsv. oatoc; yaQ dvrjQ dvoaicvv 
irsQt, acv(pQLvv ts Ka) sfx(pQcvv, rb jxev oXov ovk dv itots 
btayfysvad-siy rr)c, ^vy^rjc, tcvv toiovtcvv itsqi* KvfisQvr)rov hs 



— 27 — 

aya$ov icdSoc; av fffcu; ov d-avjxaaTOv si iraD-oi ktX. 
Alia eiusmodi exempla infra videbimus. 

dycvyijc,... tcsq) eva tlvv TQTs(psvy6vTLvv (pi\Lvv. Plato in Apol. 
pg. 32, C. Socratem facit dicentem : sics ibr\ 8e o\iyao%ia sys- 
VSTO, ol roiaxovTa av jxsTa7csjx\^djxsvoi jxs tcsjxtctov avTOV si; 
rr]V &6\ov irQOsSTa^av ayayslv sk iLaXajxivo; AeovTa tov 2a- 
Xajxiviov, iv anodavoi. Socrates igitur a triginta viris Leontem 
Salamimum adducere iussus erat, cf. pg. 324 E. Nostro igitur 
loco dycvyrjc, tcsq) tva tlvv (psvyovTLvv dictum est pro dymyrjc; 
ivo; tlvv (psvyovTLw. De praepositionis wsoi abusu diximus 
ad pg. 325 B. 

ttooo&s. Haec forma tantummodo apud poetas et in po- 
sterioris aetatis prosa oratione legitur, Attici ncQoa&sv dicunt. 
cf. Lobeck Phrynich. pg. 284. 

£15 to irooa&sv TTQoisvai, 7roosX5s7v'a Platone saepe de via 
aut de quaestione dici docuitSauppius ad Platon. Protag. pg.339D. 

TOOOVTLV ^aXsiTLVTSQOV s(paivSTO OQ$-Lvg sivai JXOl tocD. 

iroXiTixa BiotKsjlv. Animadvertas quaesitam vocabuli oqSlv; 
collocationem, quod ad hioiv.slv pertinet. 

Sequitur longa periodus indeapg. 325Dusque ad pg. 326 
A, quae, cum rhetorico studio composita sit, quaesita neglegen- 
tia laborat. Primum enim enunciati verbum cum sit infinitivus 
olov tl shai, periodoper coniunctionem lvgts praecedente,infini- 
tivi nimis cumulantur: — iXiyyiav, — dirooTrjvai, — tcsqijxsvsiv 
— vorjoai. 

Praeterea in prima periodi parte per relativum pronomen 
ou$ adnectuntur duae enunciationes, altera: ovg ov&viraQ^ov- 
Tac, yv svqsIv svttstsc,, altera Kaivovc; ts dXXovz dhvvaTOV vjv 
v.Taad-ai jjlstoc tivoq, QaoTLvvyc,. His duobus enunciatis relativis 
adiunguntur quasi in parenthesi duo alia enunciata, alterum : 
o v yaQ sti sv toictlvv TcaTSQLvv yjSsai na) STciTyhsvjxaaiv r) tco- 
Xi; rjjxdov 6icvks1to, alterum : Ta ts tlvv vojxcjjv yQajj.jj.aTa Ka) 
s$y his(p3-s'iQST0 kcc) sicsbifiov SavjxaOTOV oaov. 

Etiam in singulis nonnulla notanda sunt: 

ovts yaQ. His verbis incipit periodus, neque alterum 
ovts, quod exspectes, sequitur, neque alia particula negativa 
praecedenti ovts respondet; nam verba ovg ovS y ktX. usque 
ad d-ocvjxaaTov oaov ab enunciato verbis ovts yaQ inchoato 
pendent. Scriptor igitur epistulae ovts ydo usurpavit pro 



- 28 - 

„ueque enim," qui usus non est classieorwn , qui vocantur r 
scriptorum, sed aetate posteriorum. 

ove ovSf virdgy^ovTac, yv svgslv svttstsc. Hic rursus 
ovts positum est, nullo altero ovts respondente; sed hoc 
Joco , cum sequens ts (in verbis vaivovc, ts kt;X.) praecedenti 
ovts respondeat, ferri potest. At vitiosa est verborum collo- 
catio, cum absurdam praebeant sententiam: „quos non exi- 
stentes reperire facile erat," pro : „quos vel existentes re- 
perire non facile erat." In Graecis igitur verbis ovts ponen- 
dum erat ante vocabulum svkstsz, cum negatio non ad 
VTrapxovTas, sed ad svttstsc, pertineat. 

vojjLvov ygajj.fj.aTa aat s&y inanis et inepta periphrasis 
est pro vofxot va) s$\). cf. Karsten. ad pg. 122, adnot. 2. 

v.0Li sitshtlov SavfxaOTOv oaov secundum verborum stru- 
cturam referenda sunt ad to. ts tujv vojjuuv ygdfjLfjiaTa Ka) 
sSy, quare inepta efficitur sententia : „leges moresque creve- 
runt," pro: „legum morumque pravitas crevit", v.a) hia(p$ogd 
snsdihov 3-av}iao~T6v oaov. 

(psgojxsva ogujvTa nvdvT^ irdvTvoc,, „intuens cuncta in E. 
praeceps deferri" (Ficinus). ndvTy wdvTtvc rursus est rheto- 
ricus flosculus, pro quo simplex rravTa multo melius erat 
dictum. Similes quaesitas argutias saepius inveniemus. 

Ad vocabulum tivo'$ cf. pg 324 C. 326. 

Ta avSgvjTtva ysvvf rhetorice pro ol avSgiviroi dictum est. 
Magis etiam rhetoris argutias produnt ea quae sequuntur: 
to tlvv (piXoaopovvTivv bg&Lvc ys va) dXvjSvjc. yevo^ et postea 
to tujv hvvaarsvovTLvv sc. ysvoc,. 

vavujv ouv ov Xi}^siv ra avSguJiriva y&vy, 7rp/v av vj to 
tlvv (piXoao(povvTcvv bgS-ujc, ys va) aXyd-Lvc, ysvoc, sig dg^ac, 
sXdy Tac, %oXiTiv.dc J y.tX. Ex his verbis evidenter apparet, 
epistolographum Platonis libros de republica scriptos legisse, 
e quibus hanc sententiam ad verbum propemodum desumpsit. 
cf. Plat. de republ. V. pg. 473 C; VI, pg. 499 B. 

TavTyv 5?] tt]v didvoiav e%tuv. Hac formula saepe utitur 
noster, velut in pg. 323 D. 

slc, 'lTaXiav ts va) HtvsXtav yX$ov, ots vrgivTOV dpivo- 
fjLyv. Quam languide dictum, quantae ambages! Dicendum 
fuit: TavT\y) Stj ttjv bidvouxv -sly/jv, ots si; 'Ira/mv Tc x,a) 



— 29 — 

"ErnsXiav ttowtov d(piyi6jx))v , sive: ravnjv o?j ttjv tiidvoiav 
fvwv s/$ 'iTaA/av ts xai SmsLav nrgvjTOV dCpiKOjJLyv. Has 
duas elocutiones in unam illam pravam confudit. 

/3/05..., 'TraXiwTiKcyv ris xa/ SupaKouff/wv Toa7T£<£wv 7^77- 
p9$. Vocabulum 'IraXicyTiKOs non exstat apud Platonem. Si- 
( ulae dapes ob luxuriam ita notae erant, ut Hvgaxooiai rod- 
Ts^at in proverbii usum venirent, cf. Plat. de rep. III, pg. 
404. D: ^vgaKoaiav £77, w (piXs, Tgdrrs^av xa/ SwfXiXTjv 
m-oiKiXiav \pcuv . . . oux a/vfTg xtX. 

Attica forma adiectivi, qua semper Plato utitur, est Su- 
paxo'ff/05, non S^paKoiJCTiog. In nominum scriptura noster sae- 
pius ab Atticorum usu discedit, velut postea in nomine *Ao- 
%l>tou. In aliis quoque rebus ab Atticorum usu aberrat, velut 
Tzgoad-s pro irgoad-sv scriptum vidimus in pg. 325 C. 

ovbafxy ovSajjiw^ ygsas. Respondenthaec verba vituperationi 
eorum, quiPlatonemSyracusanae luxuriae cupidum in Siciliam 
profectum esse dicebant, icl quod explicavit Karsten. 1.1. p. 231. 

twv u7ro tov ovgavov a ? v5pcu7rwv, poetice et cum rhetoricaC. 
quadam affectatione dictum, utpg 326 A : rd dvSpwiriva yevy. 

ovy^ ovtw $avfjLaaryj (pvosi KgaS-qasrai interpretatus est Fi- 
cinus: ,,quamvis natura mirabili sit.'' Memineris vero, ov-% 
outcu... Kga$r\asTai non ita pendere a ceteris, sed ipsum per 
se ennnciatum esse ; accurate igitur interpretandum est : „non 
(enim) tam mirabili natura praeditus erit. u Hic verbi Ksgav- 
vvvai usus est Platonis, cf. Phileb. pg. 50 A, deleg. XIpg.930 
A. Phaedr. pg. 279 A. 

(jwCpowv significat „temperatus", ut pg. 336 C: ttiv tt\$ 
Tgo(prj$ auo(pgova hlaiTav. Eadem vi Plato saepissime hoc vo- 
cabulo utitur. 

izoXic, ts ovhsy.ia dv i\gsy.i]Oai xaTa v6jj.ov; ovb 1 ov$Tiva$- 
ovv avc)pwv oio\xevwv dvaXioKSiv jj.ev Bslv izdvTa k; vrrsgfioXdg, 
dgywv de slg aVavTa -qyovfxevwv av hslv yiyvsaSai irXrfV si$ 
zvw^ia; xa/ itotov; Ka) d(pgodiaiwv oirovda; hiaizovovfxeva^ 
Hunc locum totum descripsi, quo facilius intellegeretur, quanta 
laboraret obseuritate et quantopere distaret a Platonis elegan- 
tia. -qyovjjLevLvv post praecedens olo\xevwv redundat atque fiia- 
trovovjjLevai; adeo supervacaneum est, ut sententiam turbet. 

slg svwyia; xa/ ttotov; y.a) d(pgohioiwv airovhd; COniunctaD. 
apud Platonem leguntur in Rep. I, pg. 329 A: dvafjLijJLvyoKo- 



— 30 — 

jjlsvoi Trsgi T8 TcXpQobiaia nat %sq) tt6tovi;ts Ka) svcvy^iac; ktX. 

icQoaS-s formam Atticis scriptoribus non usitatam esse 
iam ad pg. 325 C. vidimus. 

solks jJLrjV tots jjLyyavLvfxevcv tiv) tuov kqslttovlvv ktX. E. 
cf. quae ad pg. 324 B de religionis ostentatione disputavimus. 
In his poeticus quasi color inest, velut. Soph. in Aiacis v. 
1036 ait: 

(pdaKOLjx av dv$QUJTroiai jxyyavav Ssovc, toc irdvT dsi 
<)sq<; Ee 9 jxrj Ka) irXsiovcvv sti ktX. bsoc; jxf) , „timendum est 
ne", apud Platonem non legitur. Saepius vero Plato utitur 
formula dsivov jxf), cf. Stallbaum. ad Plat. Rep. V, pg.465B. 

Verbum kivSvvsvslv ab Atticis scriptoribus, imprimis a 327. 
Platone , saepe adhibetur urbanitatis causa pro certa opi- 
nione, velut a Latinis ,.haud scio an". Sic in Men. pg. 71 
B: kivSvvsvuo aoi hoKslv jxaKaQLOc; rt; sivai, in Conviv. pg. 
205 D: klvovvsvslc; dXvjSr) Xsysiv. Nostro vero loeo hoc ver- 
bum male positum est; nam secundum enunciati constru- 
ctionem referendum est ad verbum dyvostv, sententiam vero 
plane absurdam praebet. Quis enim dicat: ,,Videor nescire 
me aliquid fecisse"? Aut dicendum est: ,,Videor aliquid fe- 
cisse", aut „nescio me aliquid fecisse' 1 . Quo spectet illud 
Ktvavvsvcu, sententia quidem indicat, quam reete praebet Fi- 
cinus: „Videor tyrannidis ruinam paravisse". Epistologra- 
phus duo permiscuit: Nam dicendum fuit aut „nescii me ty- 
rannidis ruinam parare" aut „videor tyrannidis ruinam para- 
visse." Haec duo cum confundantur, inepta haec sententia 
efficitur : klvSvvs vuj . ... dyvoslv otl Tvoavvidoc, . . . KaTaXvaiv 
saojxsvyv jxy^avLvjxsvoc, sXdv&avov sjxavTov. 

tlvoc tqottov hic supervacaneum est. Animadvertas vero, 
epistolographo has formulas Tivd tqottov, KaTa Tiva tqottov, 
sk itavToc; tqoitov, similes in deliciis esse. cf. Karsten. pg. 57. 

oxjtujc, b^ecvc, vTrrjKovas Ka) a(p6()Qa. Ka) a(po^Qa redun- 
dat. Etiam molestius est in pg. 328 A : t\\v sTriSvjxiav t\\v 
ALOvvaiov (pLXoaoCpiag ko.) iraidsiac, cvc; s%ol atyohQa. 

aQSTrjv ttsq) irXsiovoc; r)Sovr)c;... rjyaizyjizujc,. Verbo dyaizdv B„ 
apud Platonem quidem praeter communem illarn vim diligendi 
etiam vis aestimandi nonnullis locis inest, velut Polit. pg. 286 
D, Crit. 45 B. Hic vero prave adhibetur; etenim aut di- 
cendum fuit aQSTrjv jxdXXov rjdovrjl; rjyanyKuoc, aut aQSTrjv 



- 31 — 

irsg) TXtiovoQ Tjdovfjc Troiyadfisvos, ut recte adnotat Karsten. 
pg. 53: „Dicitur t^» ttoXXov, ttso) ttXsiovoq trotsloSat , r\ysi- 
(i5at, non -rr^o/ 7rAsi'ovo$ rtfxciv, dyairav." 

o£ r sv snayd-eorsgov toIc, ttso) rd rvgavvtKa vdfxtfxa l^lvoiv 
sfiuv. Graeco sermoni magis accommodatum fuit siraySeors- 
pos". Deinde praepositionem irsgi prave usurpatam esse adno- 
tavit Karsten. pg. 53, dicendum fuisse Kara rd rvoavvmd vd- 
fxtfxa. De praepositionis irsgt abusu ad pg. 325 B. disputavi- 
mus. 

fxeygt rov &avarov tov ttso) Atovvotov ysvofxevov. Quam 
lauguida circumlocutio pro simplici f*e%gi tov Atovvotov $a- 
vdrov ! De his circumlocutionibus per verbum yiyvsoSat fa- 
ctis diximus ad pg. 325 B. 

fxsrd be tovto — ^vfxfirjvat ysvdfxsvov. De huius loci in- 
eptiis scite disputavit Karsten. pg. 54 sq. Iure reprehendit 
absurdam verbi ytyvsoSat cumulationem. quod redundans iam 
saepius vidimus. Iuconcinna quoque est baec eimnciati stru- 
ctura: jutj jjlovov sv avrw — , syytyvofx&vyv d 1 avrrjv ; gv d\- 0, 
Xotg oolvv xaTsvost, ubi adversativam particulsm graviorem 
post praecedentia fxr\ fxdvov, velut dkXd Kai exspectes. Cete 
rum inanis est pleonasmus ogtvv KaTsvdst. 

ra'%' dv Zv^XafjLfiavdvTLvv $slvv. De religionis ostentatione 
ad pg. 324 B diximus. 

Arrogantem in verbis dfxr)%avov fxaKagtdryrt hyperbolam 
recte reprehendit Karsten. pg. 55. Personatus Plato ut hic 
ita multis epistulae locis summa immodestia atque arrogantia 
salutiferam vim doctrinae suae, de qua nihil ex epistula nisi 
inepta ac ridicula comperimus, praedicat. 

%vfxfir)vat ysvdfxsvov. Haec circumlocutio, quam Karsten.pg. 
55 adnotat, non in inanibus illis epistulae scriptoris pleonasmis 
numeranda, sed potius quaesita existimanda est imitatio Plato- 
nis, cui talia satis usitata sunt, velut in Tim. pg. 86 B : rd 
jxev voor)fxara ravr\\ ^vfxfiaivst ysv6fj.sva, saepissime in libris 
de legibus scriptis. cf. Ast. lex. Plat. s. v. tvfxfiaivstv. 

shslro vJksiv qti rdyjtora sk Travrog rgdirov , verborumD. 
exaggeratio, cuiusmodi fuit in pg. 327 C: $q&) Selv sk irav- 
r6$ rgoTrov f/; ^.vgaKovoa^; ort rdyjiora ek&siv kfjLe koivlvvov 
tovtlvv. 

Ka) avrbt; kdslro — ^vfx/3r)vat ysvofxevovc,. Hunc locum 



— 32 — 



avv 



rectissirne Karsten. pg. 56 sq. tractavit. Iam primum Xsyi 
bb rabs sSsIto post praecedentia al)To; sbslTO Trsfxircvv vjKstv 
-ktX. supervacaneum et molestum est. Tum iure Karstenius 
unumquemque, quicunque epistulam legat, post Xsywv bs Tabs 
hbslTO, si aai fxaKQOTSQa slirslv* „riva<; yao aatoov^ e^Pty» 
jxsi^ov; irsQtfxsvovfxsv ktX." exspectare dicit 5 se Dionis epi- 
stulam totam ipsis verbis relatam auditurum esse. Nihilomi- 
nus epistolographus statim in indirectam, quam vocant, ora- 
tionem delapsus argumentum epistulae tantummodo attingit. 
Eecte cum hoc loco comparat Karstenius similem locum in p. 339 
B.Haec ne rhetoris quidem sunt, sed puerilia produnt studia. 

&sia Ttv\ Tvyyi c ^- aa * PS« 324 B. E. 

»5 syot a(p6$oa. De vocabulo aCpoooa male apposito328. 
diximus ad pg. 327 A. 

svirapaxXyToi. Hoc vocabulum apud Platonem non legi 
adnotat Karsten. pg. 58 cf. Ast. lex. Plat. 

itqo; tov vii sjjLOV Xsyofxsvov ds\ Xoyov aa) fiiov. Hic 
Karstenio non as^entiar, qui pg. 58 haec Xoyov Ka\ fiiov in 
ineptiis illis tautologiis numerat, quas in epistula saepius vi- 
demus. Mihi quidem et ex his verbis et ex aliis locis apparere vide- 
tur, propriam quandam sententiam fuisse epistolographo de Pla- 
tonis philosophia. Etenim exnonnullisloeis epistulae satis clare 
elucere videtur, philosophi, quem noster intellegat, imprimis 
Platonis, esse modum quendam severum et simplicem cotidi- 
anae vitae. Cuius sententiae aliis infra exemplis compro- 
bandae manifestum videmus argumentum in pg. 340 D— -E, 
ubi de laboribus et opera disserit, quae subeunda sint iis, 
qui in philosophiam toto animo incumbunt. Non demonstrat, 
quam operosa sit continua veri investigatio, quam rari certi 
scientiae fructus, quam crebri contra dubitationum cruciatus 
et scrupuli et errores. Non hos epistulae scriptor labores 
affert, qui cum philosophiae studio coniuncti sint, sed impri- 
mis commemorat severum quendam cotidianae vitae modum, 
velut pg. 340 D. de vero philosopho dicit: <^,... iraga irdvTa 
ds) (ptXoaoCpiag s^ofxsvo; v.a\ tqo(Dtj; T7 7$ Ka& r\fxsQav 
vJTt; dv avTOV fxdXtaTa svfxa-d-r) ts xa\ fxvr)fxova Ka\ Xoyi^s- 
ad-st hvvaTov sv avTiv vi\(povTa dizsQyd^sTat. Porro in labo- 
ribus cum philosophia coniunctis enumerat oaa fxa$r)fxaTd 
haTt xa\ ttovo; i)XtKia$ va\ bi a it a ?j k a & i) jx cgav cv$ 



- 33 — 

t?<toi 7a t) xoGf.ua tuo 'rrqdyjj.aTi. Atque philosophiam intelle- 
git tantummodo doctrinam quandam, quae ad recte vivendi ra- 
tionem et ad rempublicam bene constituendam pertineat, quam 
nos practicam philosophiam vel ethicam et politicam nomina- 
mus. Iam videmus, quautopere distet haec de philosophia sen- 
tentia ab grandi illa Platonis, qui philosophiam intellegit amo- 
rem et continuam indagationem veri; quare maximum studium 
et oper.im in ea re consumendum esse censet, ut disserendo et 
disceptando certae notiones constituantur. Ethica philosophia, 
quam nos dicimus, modo pars est et quodammodo fructus phi- 
losophiae universae, quae in veri cognitione posita est. Plato 
enim auctore Socrate cum quaerat, quid sit bonum, quid pul- 
chrum, quid iustum, ex his quidem quaestionibus praecepta quo- 
que de bene beateque vivendi ratione colligit; neque vero hoc 
principium vel exitum philosophiae intellegit, immo illam veri 
cognitionem, qua omnes singulae illae doctrinae nituntur. Ita- 
que Plato philosophum eum dicit, qui amore scientiae incensus 
toto animo in hanc veri investigationem incumbat, nonhominem 
certis legibus ad aliquam vivendi rationem adstrictum. Episto- 
lographo ante oculos obversatus esse videtur ille TLv&aydosiog 
T007T05 tov fiiov, cuius mentionem fecit Plato in Rep. X, pg. 600 
B. Cf. Ueberweg, Grundr. der Gesch. der Philos., tom. I, pg. 50. 
Hoc quoque, opinor, argumento confirmatur, epistulam non a 
Platone esse scriptam. 

sXir)^ be TTaGa dTT0TsXsad-r]G8Tai tov ktX. De hac structura 
cf. Karsten. pg. 58; scribendum fuit diroTsXsad-qasaSai to ktX. 
tgvc, avTovt; (pi}oao(pov$TS k<x) irdXscvv aqy^ovTac, \xsya\iuv %v}jl- 
Prjvat ysvofjLsvovt;. De hac sententia e Platonis de republica H- 
bris desumpta diximus ad pg. 326 B. 

Epistolographus, cum Platonis libros de republica, de legi- 
bus scriptos legisse, at lectos male intellexisse videatur, saepius 
bariolatur de pbilosophorum, quos dicit, in civitatibus domina- 
tione, et hasce suas alucinationes Dioni supponens, eius consi- 
lia, quae ad Syracusanam civitatem bene constituendam agita- 
bat, cum his ineptiis confundit. Platonem a Dione in reipuhli- 
cae angustiis auxilio vocatum, Dionemque ipsum non id potis- 
simum egisse dicit, ut Syracusis tyrannorum libidines eoerce- 
rent atque reipublicae salutem ferrent, sed ut philosophorum 
utique dominationem et in hac urbe et ubicunque fieri possetj,. 
constituerent. 

3 



- U - 

Zvjj.fir)vai ysvoyevovc, cf. ad pg. 327 C. 

Ti]v ^sjjir^v hd^av to jj.ev ttsd) tcuv vecuv slys (pdfioc,. 

Molesta sunt verba to jj.ev. ubicunque noster potuit, insolitam 
dictionem usitatae praetulit. At maiorem liuius enunciati ne- 
glegentiam reprehendit Karsten. pg. 59: „Quam parum accurate 
noster cogitata enuntiare solitus sit exemplo sunt denuo verba 
haec: rrjv b's}j.r]V bd^av — sly^s (pd/3oc, pro sjje oy.oizovy.svov — 
slys (pdfiog: non enim opinionem alicuius invadit metus, sed 
ipsos cogitantes metus subit." 

tg> he Aluovoq 7]7riGTajj.yv ttj; •tyvyrjc, ireoi (pvosi ts sjjifioiS-ec, 
ov ktX. Haec verborum constructio quaesita aliud est fucatae 
dictionis exemplum. Etenim cum Karsteuio (pg. 59) legi to 
Atmvog ySoc, librorum manuscriptorum vetat auctoritas, nec fa- 
cile quidquam apud talem scriptorem contra codicum auctorita- 
tem emendandum erit. Verba t% ^u%f/S neoi inepte et prave 
assuta esse recte adnotat Karsten. pg. 59. 

6'|uuu5 egpstys hslv , st iroTe Tig Ta hiavoyS-evTa ttsd) vojjlwv 
ts xa) TToXiTsiac, diroTsXslv ey^siqi^ooi, na) vDv irsioaTsov sivai. 
Verbum e^s-^s impersonale insolitum esse adnotat Karsten. pg. 
59. toc hiavoy&evTa prorsus insolenter hic passive ursurpatur, 
cuius insoliti usus praeter hunc locum exemplum invenimus tan- 
tummodo in Plat. leg. II, pg. 654 C : to hiavoySev shai yaXdv. 

ra hiavoyS-evra nrsq) vdjxivv ts x.a) TCoXirsiac,. Haud dubie 
haec significant Platonis libros de legibus et de republica scri- 
ptos, quos ab epistolographo lectos esse ex aliis iam argumen- 
tis cognovimus. 

Hoc loco clarissime apparet, quid epistolographus de Pla- 
tonis philosophia ac de Platone ipso senserit: Platonis philo- 
sophiam nihil aliud esse quam doctrinam de civitatibus consti- 
tuendis (cf. ad pg. 328 A); Platonem ipsum auctoritatem et 
dominationem in civitate aliqua, quaecunque sit, appetere, ut de 
republica, de legibus ab ipso cogitata revera perficiat: omnino 
philosophos esse sectam quandam, quae dominationem in civi- 
tatibus et petat et adipisci debeat. Quantum afuerit noster, ut 
philosophiae, quam quidem Plato auctore Socrate intellexit, am- 
plitudinem et sublimitatem comprehenderet, non opus est ex- 
plicare. 



- 35 — 

Sed haec quidem hactenus. Quamquam enim tota epistula 
nsijiie ad iinem diligenter excussa, etiam augeri potest numerus 
earum reriim , ex quibus epistulam non a Platone conscriptam 

efGcitur, tamen iam quaestionis finem facere, reliquamque 
de dictione et de sententiis disputationem in tempus aliquod po- 
sterum differre mihi liceat. Nam cum ex argumento epistulae 
fusius supra exposito, tum ex iis, quae de eius dictione et sen- 
fcentiis disputavimus, iam apparere videtur, epistulam septimam 
a Platone esse abiudicandam — 



S#J 



Lithomount 

Pamphlet 

Binder 

GaylordBros.Inc. 

Makers 
Syracuse, N. Y. 

MT. JAN 2J, 1908 














'Mp 







Wm& 



>«?■ 





UNIVERSITY OF ILLINOIS-URBANA 

881P5EP.YR0 C001 

DE SEPTIMA QUAE FERTUR PLATONIS EPISTULA 



3 0112 023821082 






l-t^if 




" f t 


■ 




>• - 


■ 


9k 


pH 




i 


': 

$" ■"..■•', ■■'. !